top of page

Als mannen er uit stappen...

Ik schreef eerder een post over mijn favoriete verdediging als het pijnlijk wordt: uit contact gaan. En het feit dat veel mannen dit herkennen en doen. Hier kwam reactie wat tot deze post geleid heeft. Ik heb even getwijfeld omdat het zo’n pijnlijk thema is voor veel mensen en families. Maar het uitspreken en erover praten kan helend werken. In deze post praat ik over mannen en zelfdoding.

De ultieme manier van uit contact gaan, is door uit het leven te stappen. En ook dit is iets wat mannen goed kunnen. In Vlaanderen is zelfmoord de eerste doodsoorzaak bij mannen tussen de 15 en 54 jaar (volgens Departement Zorg geciteerd op de website zelfmoord1813.be). Ik vermoed dat de verschillen in Nederland niet anders zijn.

Volgens dezelfde website: De hogere zelfmoordcijfers bij mannen worden deels verklaard doordat mannen, in vergelijking met vrouwen, minder sociaal geïntegreerd zijn, minder sociale steun krijgen en meer emotioneel geïsoleerd zijn (Lester et al, 2014). Mannen blijken ook gevoeliger te zijn voor economisch negatieve veranderingen (Reeves et al, 2014).

Ik denk dat veel mannen (inclusief ikzelf) wel eens worstelen of geworsteld hebben met duistere gedachten. Gedachten zijn niet hetzelfde als het omzetten in daden. Vaak willen mannen gewoon dat hun pijn gezien wordt. Maar als je je gevoelens niet uit, kunnen mensen je pijn niet zien. Kan je omgeving je niet helpen. De omgeving klopt wanhopig op de deur maar vele mannen houden de deur angstvallig dicht. Tot dat het te laat is. En dan zijn er ook nog veel mannen die niemand hebben bij wie ze terecht kunnen.

Daarom is het zo belangrijk dat er meer steun komt voor mannen die emotioneel vastlopen. Meer ‘resourcing’. Naast een liefdevolle partner en goede vrienden kan ik ook terecht bij een mannencirkel waar openlijk gedeeld wordt over onze mooie en minder mooie momenten en hoe we ons voelen. Door te delen scheppen we ruimte voor onszelf, kunnen we weer ademen. En voelen we de kracht en de steun van anderen. Het bespreekbaar maken is zo belangrijk. Mannen kunnen rusten bij mannen en kracht vinden bij elkaar.

Maar hoe krijgen we mannen zo ver dat ze hulp zoeken en aanvaarden? Niet alles alleen proberen op te lossen? Het bespreekbaar maken is hopelijk al een manier. Het normaliseren van wie ze zijn en de pijn die ze voelen...

Vanuit systemisch perspectief is het spijtig genoeg ook soms iemand zijn lot om te gaan. Waardoor het systeem terug heel kan worden. Maar dat vind ik zo’n bittere pil voor de nabestaanden. Toch werkt het wel zo: de dood van een geliefde trekt iets open, legt iets bloot. Waardoor er via rouw ruimte komt in een familie om terug toenadering tot elkaar te zoeken.

Een van mijn leermeesters, Wibe Veenbaas, leerde mij dat je het gesprek aan moet gaan over leven en dood. Er niet van weg mag lopen als begeleider. Want dan alleen kun je mensen helpen om ruimte voor zichzelf te creëren. Dus als coach van mannen ben ik beschikbaar om het gesprek aan te gaan (in het besef dat ik allicht door moet verwijzen naar een therapeut als de problemen mijn capaciteiten te boven gaan).

Ik wens zowel mannen en vrouwen veel sterkte voor als de “zwarte hond” op bezoek komt in je hoofd. Ik wens je toe dat het leven mag stromen en de dood pas tegemoet getreden wordt als het tijd is, en niet eerder. Dat er veel mensen om je heen komen staan om je tot steun te zijn. En dank je aan die ene persoon die via een bericht deze post aan mij ontlokt heeft.

#mannenwerk #truecalling

Recente blogposts

Alles weergeven

Mijn favoriete verdediging als ik het lastig krijg? Uit contact gaan. Voor veel mannen is dit een favoriete tactiek: terugtrekken en uit contact gaan. Soms ook noodzakelijk om stoom af te blazen en

"Ik wil hier eigenlijk niet zijn." zei een cliënt van mij onlangs. En heel logisch eigenlijk. In coaching gaat het over persoonlijke groei, en groeien kan pijn doen. Oud zeer dat opnieuw aangeraakt

bottom of page